Lichaamsgerichte psychotherapie gaat over het letterlijk “aan den lijve” ondervinden van wat er in ons leeft – hoe dat voelt, waar dat zich uitdrukt in ons lijf. En welk effect gedrag op ons heeft – zowel bekend gedrag als nieuw gedrag, zowel van onszelf als van onze omgeving. 

In de lichaamsgerichte benadering wordt het lijf gezien als een schatrijke bron aan informatie, en een ingangsroute voor het ontwikkelen van nieuwe manieren. Via ons lijf leren we onszelf kennen – waar we vandaan komen, wat we hebben meegemaakt, en hoe we daarmee om zijn gegaan. En via ons lijf leren we onze mogelijkheden uitbreiden – om naast dat wat we kennen ook andere manieren van handelen aan ons repertoire toe te voegen. 

De defensies die we in zijn gaan zetten hebben altijd een belangrijke beschermende functie gehad. Dissociatie, controle-neigingen, wantrouwen in contact, zelf-afwijzing, het inhouden van onze gedachtes en gevoelens, zelfbeschadiging, verslavingen: het is er nooit voor niks. Hierom is het in mijn optiek essentieel om respectvol en geduldig met dit soort defensiepatronen om te gaan: door in gepaste dosering te oefenen met nieuwe manieren kan ons overlevingssysteem langzaam vertrouwen opdoen dat er andere manieren zijn die je ook  – en soms ook veel effectiever – (emotioneel) veilig kunnen houden. Vaak geeft het lijf feilloos aan in welk tempo er nieuwe stappen gezet kunnen worden.

Dit betekent niet dat in de lichaamsgerichte benadering het hoofd – het denken  – geen plaats heeft: cognitief begrip heeft eveneens een belangrijke functie. Het betekent vooral dat leren en ontwikkelen óók via een andere route gebeurt: niet enkel top down (van hoofd naar lijf), maar ook bottom up (van lijf naar hoofd). Elk systeem leert op zijn eigen manier, in zijn eigen tempo.  En beide hebben waarde. Het is een samenwerking.